„Choć stary jestem, wędrówką sterany...
Trzepnęła rękami po biodrach, tak mocno, że aż ją zabolało, obróciła się na pięcie i zabrała się znów do swojej roboty. Skrzyżowawszy bose stopy stała i wpatrywała się w podłogę, na której znajdowały się najrozmaitsze miseczki i naczynia. Mieszała w nich kolory o tęczowych odcieniach. Zamknęła się w swoim pokoju, by bez przeszkód ufarbować sobie apaszkę. Napisała na kopercie „Wstęp wzbroniony" i przymocowawszy ją do drzwi, dodała jeszcze czaszkę i skrzyżowane piszczele.
Trzeba było wyciąć duży kwadraty z krepdeszyny, wypunktować go i mocno przewiązać w kilku miejscach sznurkiem. Potem zanurzać całą chustkę po kolei do różnych rozpuszczonych farb. Sznurki pozostawiały nikłe białe kreski, delikatne jak pajęcza nić. Dopóki na samym końcu nie rozwinęło się materiału, nie wiadomo było, jaki wyjdzie wzór. Missie Spights twierdziła, że był tak piękny za każdym razem, że aż dech zapierało.
Fur Elise. Tym razem rozległy się dwie frazy, przy czym w tłrugiej nuta Es wypadła dość minorowo.
Cassie ze ściśniętym sercem przysunęła się do okna. Modliła się w duchu o to, by nie zobaczyć tam przypadkiem Virgie Rainey, a jeszcze gorliwiej o to, by Virgie Rainey nie zobaczyła jej.“(7)